12 juni 2011

Running Team Oirschot op reis.

Op 12 juni van dit jaar werd een van de hoofddoelen van Running Team Oirschot (RTO) verwezenlijkt.
In het bijzijn van hun burgervader, sponsors en andere genodigden vond in Posterholt de feestelijke opening plaats van de bungalow die vanaf die dag ter beschikking staat voor mensen uit de Gemeente Oirschot die zijn geconfronteerd met de ziekte kanker.
Het was voor de leden van RTO een emotionele dag die nog mooier werd gemaakt toen een van de sponsors, Toon van de Laar uit Spoordonk, het woord nam en het complete team mede namens zijn vrouw Ans uitnodigde voor een weekend in hun huis in Duitsland.
Toon en Ans wilden met dit gebaar duidelijk maken hoe zij het werk van de leden van RTO waardeerden.

Op vrijdag 2 september vertrok nagenoeg het hele RTO-team in een busje richting Mastershausen in Duitsland.
Het was het begin van een weekend dat de leden van RTO niet snel zullen vergeten.
Met de bekwame chauffeur Ben aan het stuur van het busje werd de afstand van ongeveer 300 kilometer naar het dorpje Mastershausen zonder problemen overbrugd.
Masterhausen ligt in een heel mooi natuurgebied dat “Hunsrück” heet.
Midden in het vriendelijke dorpje ligt het huis van Toon en Ans die hier hun “tweede thuis” hebben gevonden.
Bij aankomst werden we hartelijk welkom geheten door onze gastheer en gastvrouw en het echtpaar van Straten.
De geur van de barbecue die al was aangestoken prikkelde onze zintuigen en toen we even later op het dakterras het heerlijke eten zagen dat Toon en Ans voor ons hadden klaar gezet liep het water uit onze mond.
Het was het begin van wat achteraf een “culinair weekend” zou blijken te zijn.
Wat zijn we verwend door Toon en Ans !
Het werd een superfijne avond, waarbij niet alleen het heerlijke eten maar ook de zwoele temperatuur en de wijn een belangrijke rol speelden.
Toen de laatsten naar bed gingen stonden de sterren al lang aan de hemel.
Iedereen lag met een voldaan gevoel na te genieten voordat hij of zij in slaap viel.
Natuurlijk zijn er altijd uitzonderingen.
Jan vond dat hij nog een paar bomen om moest zagen en vulde een van de slaapkamers met zijn ronkende geluid.
Kees hielp hem daarbij een beetje en dat was voor Berti heel verwarrend want zij wist niet wie ze nu moest omdraaien.
“Jan”, riep ze, “hou nou eens op” , maar het was niet Jan maar Kees die lag te ronken.
Och….het kwam allemaal goed die nacht en ‘s morgens waren we allemaal weer op tijd voor het ontbijt.
 
Een ontbijt bij Toon en Ans is niet zo maar een ontbijt.
We wisten niet wat we zagen………
Maar goed dat we na het ontbijt gingen wandelen want we hadden allemaal “iets” meer gegeten dan normaal.
Ons gezelschap werd na het ontbijt opgesplitst in een wandelgroep en een groep die het jachtgebied van Toon zou gaan bekijken.
Voor één persoon van de laatste groep zou het bijna “de eeuwige jachtvelden” zijn geworden maar daarover later meer.
 
De wandeling met Ans ging door een heel mooi gebied met diepe kloven waar glasheldere beekjes omlaag stroomden langs groene varens die wortelden in rotsen van ontelbare lagen leisteen.
Het was er onwerkelijk stil.
Op een gegeven moment hoorde Ans iets en ze zei dat er een hert of een ander dier in de buurt was.
Wij geloofden dat natuurlijk niet maar ons ongeloof werd meteen afgestraft toen er uit het struikgewas een hert opdook en de helling oprende.
Het werd een supermooie wandeling waar we allemaal van hebben genoten.
 
Toen we weer terugwaren in Mastershausen werden we daar ontvangen met spannende verhalen van de groep die naar het jachtgebied van Toon waren geweest.
Ze hadden geen grote dieren gezien maar wel spannende momenten beleefd toen Cor een steile wand aan het beklimmen was en halfweg niet meer verder wilde.
Ze moest wel en met haar reddende engel dichtbij haar legde ze de laatste meters van de huiveringwekkende steile helling af.
Ze was even dicht bij “de eeuwige jachtvelden “ geweest, maar toch knap dat ze het had volbracht.
Ik zou het haar niet na hebben gedaan.　
　
Na een overvloedige lunch ( het was echt een culinair weekend) vertrokken we naar Cochem waar we langer dan verwacht moesten wachten op de boot die ons naar Beilstein zou brengen.
Maar even later zaten we toch met z’n allen op het bovendek te geniet van grote potten “Weizen”, het briesje dat verkoeling bracht ( het was die dag 35 graden !), en de mooie omgevingvan de Moezel.
Toen we halfweg waren moesten we door een sluis en werden we door het water van de volstromende sluis ongeveer 7 meter opgetild.
Omdat het niet echt snel ging ging een van de leden naar het toilet en dat hielp want de boot ging ineens een stuk sneller omhoog.
 
In Beilstein stond onze chauffeur Ben ons al weer op te wachten om ons naar het restaurant “Zur Buche” in Mittelstrimmig te brengen.
Daar werd we opnieuw verrast door Toon en Ans die ons daar verwenden om een overheerlijk maaltijd.
Fantastisch eten met één klein minpuntje voor mij persoonlijk omdat het vlees afkomstig bleek te zijn van een Bambi met van die ronde tranende ogen.
Met een heel groot schuldgevoel heb ik toch maar drie keer opgeschept want bij Henk natuurlijk commentaar ontlokte en hij had nog gelijk ook want ik was mijn principes niet echt trouw gebleven.
Toen we met een dikke buik en een verhit hoofd (van de overvloedige wijn) weer buiten stonden werd er een groepsfoto gemaakt door een Belg wat natuurlijk heel wat hilariteit veroorzaakte.
 
We gingen verder naar Bernkastl-Kues waar die avond een “Weinfest “ met vuurwerk zou zijn.
Toon en Ben werden staande gehouden door een superblonde jonge Duitse politie-agente die hun verbood om dichtbij het centrum te parkeren.
Toon en Ben zijn toevallig twee heel sterke mannen die zich niet zomaar laten afleiden van hun doel, ook al ging het hier om een politie-agente die heel blond was en niet echt lelijk, en met een listige truc lukte het hen toch om heel dicht bij het centrum te parkeren.
Het was ontzettend druk in dit mooie stadje en we kwamen niet verder dan de brug over de Moezel.
Maar dat was een ideale plek om naar het vuurwerk te kijken dat even later zich voor onze ogen boven de Moezel afspeelde.
Het was een adembenemend schouwspel waarbij de donkere lucht boven de Moezel werd verlicht door een vuurwerk zoals we nog nooit in ons leven hadden gezien.
Geweldig dat Toon en Ans hier ons mee naar toe hadden genomen, we waren allemaal onder de indruk.
Om even bij te komen van het spektakel zochten we een terrasje langs het water, wat niet zo makkelijk was want het bleef de hele avond gezellig druk in Bernkastl-Kues.
De wijn was prima en er werden heel wat flessen leeg gemaakt.
Langzaam maar zeker sloeg echter de vermoeidheid toe.
Mari, Jan en Kees gingen nog even op verkenningstocht richting de markt in het centrum, maar zij werden onderweg lastig gevallen door een in strak latex geklede jonge dame die met een grote sigaar in haar mond hun probeerde te verleiden tot het schminken van haar gezicht.
Daar hadden ze echt geen zin in en ze keerden terug naar de rest van de groep met het voorstel om maar terug te gaan naar Mastershausen voordat iedereen bedwelmd zou zijn door de wijn uit de inmiddels (bijna) lege flessen.
Ik hoef niet uit te leggen waarom iedereen die nacht snel sliep en heerlijk droomde, ook al waren er toch weer bij die nog wat bomen probeerden om te zagen.
 
De volgende dag begon weer met een uitgebreide “Frühstuck” (het begint een saai verhaal te worden) waarna we onze koffers gingen pakken en Toon en Ans hielpen om de wolken stof die we mee naar binnen hadden gesleept op te ruimen.
We namen echter nog geen afscheid want Toon en Ans wilden ons nog meenemen naar St. Goar om de Loreley te gaan bekijken.
Bij de Loreley zijn ontelbare schijnbaar stoere mannen verleid door een vrouw die daar op de rotsen zat en alle aandacht naar haar toetrok waardoor de mannen hun verstand verloren en met hen schip ten onder gingen.
Een wijze les voor ons allemaal……
Na de Loreley gingen we naar een oud kasteel in St. Goar waar we met een gids onderaardse gangen inkropen en uitleg kregen over een stukje geschiedenis dat de meesten van ons niet kenden.
Een heel leuke excursie die werd besloten met “Brötchen met Wurst oder Käse” die goed smaakten, behalve voor Kees en Joke die liever “Schwarlwalder Kirschtorte” of zoiets bestelden.
En toen was het tijd om afscheid te nemen van Toon en Ans en het echtpaar van Straten.
Ze hadden ons op een manier verwend zoals we nog maar weinig hebben ervaren.
Hun gastvrijheid en de manier waarop ze voor ons hebben gezorgd heeft diepe indruk op ons gemaakt.
We zullen dit weekend niet gauw vergeten…..
 
Toon en Ans, bedankt !!!!!!!!